Nie jestem wojującą feministką, ani w sumie w ogóle żadną feministką. Uważam, że każdy ma swoją rolę w świecie, a także wynikające z niej "pros and cons". I chociaż daleka jestem od powsadzania nas z powrotem w gorsety i zamknięcia w czterech ścianach, to chciałam w tym momencie poprosić: kobiety, pamiętajcie że jesteście kobietami. Że wulgarność, chcąc nie chcąc (sorry feministki!), jest u nas bardziej rażąca, niż u szorstkiej męskiej płci. Że bycia damą nie dostaje się raz na zawsze, a bycie traktowaną poważnie i z szacunkiem, to mimo wszystko coś, na co trzeba sobie zasłużyć.
Zastanawiam się dlaczego codziennie widzę setki takich dziewczyn. Dziewczyn, które hopsają radośnie do piosenek Braci Figo Fagot "bo to takie śmieszne" i podśpiewują o świniach zabieranych do wuce, a potem dziwią się, że znajdują się osobnicy, którzy właśnie jak takie "świnie" je potraktują. Dlaczego jadą komunikacją miejską i klną na cały regulator, ale dla swojego mężczyzny chcą być tylko "skarbeczkiem" i "księżniczką". Dlaczego marzą o świetlanej przyszłości, zataczając się chodnikiem w centrum miasta. Dlaczego (nawet jeśli anonimowo) wrzucają zdjęcia swoich biustów i pośladków w czeluście internetu, jednocześnie zarzekając się, że robią to by pokazać wszystkim jakie są pewne siebie i wspaniałe. Dlaczego szukają miłości w ramionach wulgarnych, agresywnych synów patologii, kiedy marzą o książętach z bajek.
Kto sieje wiatr, ten zbiera burze. To tak jakby hodowało się rzepę i dziwiło się, że nie będzie winobrania. Tak, naprawdę jest to tak samo absurdalne.
Nie piszę tego postu z perspektywy dystyngowanej szlachcianki. Do bycia damą pewnie dużo mi brakuje. Ale pamiętajmy, że nie oznacza to chodzenia w długich sukniach i brylantowych kolczykach, posiadania kapelusza na każdą okazję, ani bycia oschłą i zimną arystokratką. Bycie damą to traktowanie samej siebie i innych tak jak samemu chciałoby się być traktowanym. Pokazywanie światu, że znasz swoją wartość (a nie koniecznie wartość swoich pośladków). Uśmiech, odwaga i kultura.
Wulgarność naprawdę potrafi być wypisana na twarzy. W gestach. W sposobie bycia. Jeśli zgarniesz dresiarę z bramy i ubierzesz ją w Chanel, to dalej będzie dresiarą z bramy. A dama, taka prawdziwa, będzie dalej damą w trampkach i ortalionowej kurtce. Ćwiczmy bycie taką kobietą każdego dnia, zwłaszcza kiedy jesteśmy młode i jeszcze dużo przed nami. Wtedy w swoim życiu nagle zaczniemy spotykać więcej wartościowych ludzi, przeżywać wspanialsze chwile i sięgać co raz wyżej właściwie w każdej dziedzinie życia. Nie żebym wierzyła w jakieś karmy i tym podobne rzeczy, ale nie od dzisiaj wiadomo, że każdego dnia zbieramy konsekwencje tego kim jesteśmy i co robimy. Dlatego nie sadźmy rzepy. Chyba, że będzie to rzepa kulturalna, stonowana i miła ludziom.
PS: Wszystkich fanów rzepy uspokajam, że post nie miał na celu obrazić niczyich uczuć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz